Happy New Year voor iedereen die dit leest...;)

 

 

 

 

 

 

 

 

Eigenlijk wilde ik er niets meer over zeggen, maar ik lees net je woorden..

En ze raken me..en don't you worry curry, ik zal geen contact meer opnemen, ik heb het afgesloten..ons afgesloten.

Life goes on, mensen komen en gaan..sommigen noemen zich vriend, maar ik weet inmiddels dat  "vriend" maar een dun laagje kan zijn.

 

Ik heb weer veel geleerd, vooral dat ik niet zomaar iedereen toe moet laten in mijn hart, want eenmaal daar is het zo damn hard om ze er weer uit te krijgen, op het moment dat besloten wordt dat ik niet langer deel uitmaak van hun leven..

En dat die beslissing dan voor mij genomen wordt zonder mij even op de hoogte te stellen vantevoren, maakt dat ik op mijn hoede ben.

Op mijn hoede als er nieuwe mensen mijn leven binnen stappen.

 

Telkens weer neem ik me voor wat afstand te bewaren..maar op de een of andere manier lukt me dat nooit.

Geef ik telkens alles..tot ik zelf iets nodig heb..en dan blijkt het laagje toch heel dun te zijn.

 

Het is moeilijk iemand te vergeten die jou al lang vergeten is....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

( speciaal voor Janke..hihi)

 

 

 

We zijn de stad in, want volgende week is ze jarig en ze weet het ultieme verjaardagscadeau al, dus gewoon een kwestie van de juiste winkel vinden, en kopen.

We hebben tijd over, en ik besluit even het winkeltje met oorbellen in te lopen.

Het winkeltje zit er al zolang ik mij kan herinneren, ik kocht er vroeger al mijn oorbellen.

Zij heeft tot 2x toe gaatjes laten prikken, en bij ons weten zijn ze dichtgegroeid.

Het meisje achter de toonbank bied aan even te checken of dit inderdaad het geval is.

Tot onze grote verbazing blijken beide gaatjes nog gaatjes te zijn en dus wordt er met een Big Smile oorbelltjes uitgezocht.

 

Ze ziet gelijk welke ze wil en ik vraag of het meisje ze er even in wil doen bij mijn bloedje, dat gepruts met zo'n oorbel is niet mijn ding...

Dit meisje ( haar collega die ons de 1e keer hielp is even met een andere klant bezig) heeft meer moeite met het inbrengen van de oorbellen.

Het eerste oor gaat goed, maar dan het tweede.

Een hoop gevork, een rood oor en een piepklein beetje bloed maakt dat ik duizelig begin te worden, en ik besluit even weg te lopen, misschien gaat het over.

Niet dus.

Even op de hurken, in het midden van de zaak dan maar.

Na een tijdje besluit ik dat het wel weer gaat, en loop ik richting toonbank om te betalen.

Op het moment dat ik de pincode intoets gaat het niet en het volgende moment zie ik mijn laars wel vanuit een heel vreemde hoek.

 

Hm...dit is niet helemaal goed gegaan geloof ik..."heb ik al wel betaald?" Ja dat schijn ik gedaan te hebben..oke..das alvast iets.

 

En daar staat ze dan m'n 11-jarige puber, met een grijns van je helahola.

( ik wed dat het al op haar hyves staat ook..)

 

"Nou het was toch een leuke moeder- dochter dag mam!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oh, oh....

 

 

 

 

 

 

 

 

Nou het lijkt erop dat ik weer in mijn eigen space kan...

Dat maakt het uploaden van plaatjes weer een stuk gemakkelijker, en misschien dat ik dan ook weer es een keertje vaker een logje plaats.

Al die sites waar je gratis mag uploaden maar geen directe link naar een plaatje willen geven: zó flauw!

Kom je op een andere site..en hier in het beheer telkens een kruisje ipv een plaatje..bah!

Maaaarrr, wie weet...misschien vanaf vandaag..:)

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik Google: "gemeente Groningen".

En ohw hoe handig! Er is zelfs een helpdesk waarbij ik via een chat met iemand van de gemeente direct mijn vraag kan stellen..

Ik typ de vereiste gegevens in ( naam,  adres en telefoonnummer) en zowaar er blijkt daar iemand aan de andere kant van het schermpje te zitten.

Ik stel mijn vraag:"waar moet ik zijn met klachten over gaten in het wegdek?"

Ik krijg een telefoonnummer en ik moet optie 2 hebben volgens de meneer aan de andere kant van het scherm.

Nah, geweldig! Het kán dus ook snel bij de gemeentje..wauw!

Hij vraagt of ik nog meer wil weten, en of hij het schermpje weer af mag sluiten als ik verder geen vragen heb.

 

Ik bel, krijg iemand van de gemeente aan de lijn ( zeg, ben jij niet de moeder van Demi?) ( ja, he, hallo Ria!)

Ik vertel dat ik, sinds de gemeente met de rotonde bezig is,( kuil graven, onze belastingcentjes er in gooien, en weer dicht gooien, en weer open en weer dicht en weer open, en, en..pfff) ik nu met slalom langs bepaalde stukken moet, hierbij diepe kuilen ontwijkend ( poging) en terwijl ik dat doe ik dikke stenen onder mijn banden krijg en ik dáárdoor juist weer bijna val en vraag of de gemeente hier wat aan kan doen.

Ze begrijpt me en zegt dat ze het door gaat geven.

 

Nou de gemeente is geweest.

Niet dat de gaten dicht zijn..

Neuj..

 

 

Waar ik dan aan kan zien dat ze er toch geweest zijn?

Aan het bord dat er nu bij staat!

 

Wauw..tegen zoveel vernuft kan ik niet op.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is spekglad als ik naar de auto klun, en daar aangekomen zie ik me toch een staaltje "parkeerkunst"!

Ik moet ramen krabben, en de auto moet nog "omhoog komen" voor ik uberhaupt weg kan rijden , maar zo gemakkelijk kom ik niet in mijn auto...dussss

 

Ik bel aan bij de bewuste buurman, om mijn chagrijnigheid te uiten over zijn parkeerkunst.

Met geen mogelijkheid kan ik via de bestuurderskant in de auto komen namelijk...

 

Commentaar van de buurvrouw "ja, ik was eerst even uitgestapt en toen heeft hij de auto geparkeerd".

Tja, zo kan het ook natuurlijk..!

In het vervolg zetten we ze gewoon strak tegen elkaar aan joh!

Scheelt weer een stukkie lopen..

Lekker sociaal ook..dusss...

 

 

 

 

 

 

Nog altijd druk, maar vanaf vandaag een pietsje minder druk.

Ik ben trots op die kleine / grote bink van me..!

In 1 maand tijd haalt hij 2 zwemdiploma's, en dat in deze drukke, spannende tijd, ik vind het Super!

Dus vanmiddag en woensdagmiddag niet naar zwemles, ( diploma C haalt hij nog wel met schoolzwemmen)

en weer es op een normaal tijdstip koken en eten.

Gaan we nu weer verder met druk zijn, en trots, ook op dochterlief die haar beugel overdag niet meer in hoeft omdat ze hem zó goed draagt dat het ding anders té goed z'n werk doet..

Zo, even een kleine up date uit huize Xan.

Kom ik binnenkort weer bij jullie om het hoekje kijken...;)

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de een of andere manier kom ik niet meer tot loggen. Althans in de zin van; een verhaaltje schrijven over wat me bezig houdt, zinnig, onzinnig..

En gelukkig kan weblogland prima zonder me, dus hoef ik me niet schuldig te voelen, maar toch..

Leef me uit in "Poser" en kan er helemaal m'n fantasie in kwijt.

Vooropgesteld: ik ben geen van jullie allen vergeten, en ben ook zeker van plan om regelmatig eens om het hoekje te komen gluren.

Maar vergeef het me als het nog een tijdje duurt...oke?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoooo Super!

Een lang gezocht figuurtje voor mijn Poser...

Gezocht en gevonden door Oapie.

Thanks!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zitten aan tafel als hij met zijn hand over zijn kin wrijft.

Hij kijkt zijn vader aan en zegt met een doodserieus gezicht" ik denk dat mijn baard doorkomt, ik voel wat!"

Op de vraag of hij hem gaat laten staan, kijkt hij mij hoopvol aan "Mag dat mam?"

Ik zie het al helemaal voor me; een 8 jarige met een baard..

"je krijgt eerst 'de baard in de keel'"

 

En daar begreep hij helemaal niets van.....

Komt vanzelf..;)

 

 

 

 

 

 

 

 

      

 

 

 

 

 

 

 

Goh, even denken hoe moest ik ook alweer een logje plaatsen...

Zooow, dit is lang geleden zeg!

Drs. die zich afvroeg of ik een spin in m'n beheer heb...nou het scheelt niet veel * veegt webdraden uit haar gezicht*.

 

Heerlijke vakantie weken achter de rug, na een druk schooljaar, met geregel van van- alles- en- nog- wat.

De zon liet zich elke dag zien, en we hebben zelfs in zee gezwommen.

En de  2 weken klussen daarna geeft een bevredigend gevoel als ik om me heen kijk.

Bijna elke muur in huis, heeft een nieuwe laag verf..het voelt, en ruikt "als nieuw"

De vlonder achter het huis kon écht niet meer, dus ook die is compleet nieuw, het hout ruikt zelfs nog heerlijk.

Kortom, alles weer fris en fruitig.

En nu hebben we weer herfst...bah! ( althans zo lijkt het als ik me voor de zoveelste keer in mijn stoeipak hijs..) Ben helemaal nog niet toe aan de hefst, wil nog heel lang buiten kunnen zitten..

Zou er nog een mooie nazomer komen denk je..?

 

Nah, zal weer voorzichtig beginnen met loggen ( eerst het wachtwoord van mijn account maar es terug zien te vinden, zodat ik de foto's tenminste op mijn eigen "space" kan uploaden..Zolang geleden alweer..

 

Hoe gaat het met jullie?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We gebruiken nooit een kam, eigenlijk...en dus ga ik in gedachten op zoek naar een kam.

En we hébben wel een kam, dat weet ik zeker! En ik weet ook hoe die eruit ziet...het was een aankoop jaren geleden alweer.

Want dit was niet zómaar een kam, nee het was destijds het nieuwste van het nieuwste..een kam met losse stangetjes, van speciaal metaal, zodat je haar niet statistich werd, en dat er geen knopen in je haar kwamen, als je onverwacht toch vast bleef zitten tijdens het kammen.

Ik nam de transparante, want die vond ik vet, cool, gaaf.

Heb em 2x gebruikt, hoogstens...maar toevallig had ik dan wel een super gave kam in de badkamer!!

 

Ik loop naar boven, heb al haast, want de ochtenden zijn drama in huize Xan.

Maar goed, ik weet waar hij ligt immers, dus ff een sprintje naar de badkamer, kam pakken, en verder met het ochtendgebeuren.

In mijn hoofd heb ik de kam in dát doosje liggen. Maar als ik kijk ligt ie er niet.

Dan moet ie dáár liggen, en grijp ook daar mis.

Het gevolg is dat ik loop te zoeken naar een kam, die toch echt dáár en anders dáár moet liggen, ik er eigenlijk geen tijd voor heb, en een chagrijnigheid voel opkomen die ik min of meer even weg moet puffen.

Want voor het zoeken was het al moeilijk alles gereed te krijgen om de 2 kids om half 9 op school te krijgen.

 

Het werd geen kam, ( waar o waar kan hij liggen...ik ga hem straks vast nog zoeken, ik ken mijzelf) maar een borstel van hetzelfde materiaal als de kam ( hé, had ik die óók?????)

 

Gelukkig vond ze de borstel "cool" en leverde dat geen drama op.

 

Zo, ga ik die kam es zoeken..kan het niet uitstaan!

Hij heeft toch geen pootjes gekregen?