Sinds hun verjaardag hebben ze er een: een Nintendo DS.

 

 

Zelf aan meegespaard, want wat zijn die dingen absurd duur, en zo zien ze zelf ook wat het een en ander kost.

En sindsdien heb ik met grote regelmaat dat ik tegen een kind praat dat naar een schermpje zit te turen, onbereikbaar voor me is, volledig opgaat in het spel.

De spelletjes zijn verschillend.

Zit de een een virtuele hond te aaien en naar het schermpje te roepen, zo is de ander aan het voetballen, wint de wedstrijd met zeker 13-0, en doe dus Mario kart.

 

Sommige spelletjes kun je dan ook nog es tegenelkaar spelen, en als je dan mario bent scheur je vooruit en gooi je bananen op de weg om je tegenstander dwars te zitten. Zelf zit ik er niet achter, ik heb er niks mee.

Gelukkig ook maar voor de rest, want er moet immers iemand zijn die hun brood smeert.

 

Vaak hebben ze plezier, maar soms ook zitten ze elkaar dwars. Want het chatprogrammaatje dat erop zit, voegd automatisch iedereen met een Nintendo toe aan het gesprek. En dus zitten opeens je broertje en zijn vriendinnetje in het gesprek, dat jij voert met je vriendinnetje. En je had net zulke belangrijke dingen te bespreken. Dan zit je niet te wachten op gekke poppetjes en sportauto's en de letters die het vriendinnetje van broertjelief die dag geleerd heeft.

 

Nintendo...kweet niet of ik het leuk vind.

Handig wel, zo af en toe. Want iets gedaan krijgen gaat een stuk gemakkelijker als je dreigdt met een dag géén DS. Zo heeft de Nintendo voor elk wat wils.. ;)